close
تبلیغات در اینترنت
نیکتا

نیکتا

دیروقت بود ،همه خواب بودند ،از پنجره ی اتاقش آسمان شب را تماشا می‌کرد؛ شنیده بود که می‌گویند هر فردی ستاره ی مربوط به خود را دارد ، ماه‌ها و روزها بود که دقیقه‌ها و ثانیه‌ها چشم از آسمان دور نمی‌کرد که شاید ستاره اش را بیابد... 

روز بعد شد و او فقط در طول روز به ستاره‌ها فکر می‌کرد،،،گاهی لحظه ای گمان می‌کرد که شاید ستاره‌ای برای او وجود ندارد، حتی فکر کردن به این موضوع حالش را دگرگون میکرد،،،اندک اندک خورشید چشم گشود و از ابرهای کوچک و بزرگ سفید رنگ سر بیرون درآورد؛ مِلی زود از رختخواب بلند شد و سوی مادرش ، تا نفس در می‌آمد، دوید...، به سرعت باد می‌رفت.... .

کمی نشست و به مادرش گفت آیا من ستاره دارم؟!

مادرش گمان کرد مِلی دیوانه شده ، یا حداقل شوخی می‌کند.، بنابراین مادرش از روی شوخ‌تبی پاسخ داد: ستاره؟! تو خورشید داری... 

مِلی کمی اندوهگین شد و سکوت کرد و به اتاقش رفت، وقتی اندوهگین می‌شد، موهایش را در دستاتش نوازش می‌کرد و می‌بافت، موهایی داشت قدر قد و قامت خودش،

مادرش مِلی را گیسوکمند می‌خواند،و ملی از این بابت بسیار شاد می‌شد... بالاخره کم‌کم خورشید به خواب می‌رفت و هوا تاریک میشد، مِلی از پنجره به آسمان چشم دوخته بود ، آسمان به رنگ خاکستری درآمده بود و ستاره‌ها اندک‌اندک در آسمان سردرمی‌آوردند، و مِلی قرق تماشای آنها شده بود، ساعت ها گذشت و دیگر زمان خواب بود، مِلی هنوز هم چشم از آسمان دور نمی‌کرد که ناگهان فکر کرد، شاید آن ستاره، آره، همان ستاره ی بزرگ دارد به او چشمک می‌زند،  از خوشحالی نمی‌دانست چه‌کار باید کند،گیج و حیران بود، آخر ستاره‌اش را یافته بود، همان ستاره ای که گمان می‌کرد ،دست نیافتنی‌ست...شروع کرد با ستاره درد‌و‌دل کردن، گفت:پدر و مادرم کار و مشغله بسیاری دارند، و اندکی را در خانه اند و با این حساب من هم بیشتر روز را تنها سپری می‌کنم، آن لحطه مِلی حس کرد که ستاره اش می‌خواهد چیزی بگوید ، شاید مثلا: من با تو هستم و نمیگذارم تو تنها باشی،...،

مِلی بسیار شاد شد و زمان خداحافطی فرا رسیده بود مِلی باید میخوابید و فردا به مدرسه می‌رفت... 

فردا به مدرسه رفت و همه ی اتفاقات شبش را در اختیار دوستش گذاشت و با یکدیگر گفتند و خندیدند...

مِلی در تمام آن روز به ستاره اش فکر می‌کرد، هیچ حسی به سخنان معلم نداشت،زنگ آخر شد ، زنگ خداحافظی تا هفته جدید....

مِلی به خانه رسید و سیب‌زمینی های فریز شده را که مادرش قبل از کارَش برای مِلی خُرد کرده بود را آماده کرد پس از صرف غذایش به اتاقش رفت و برای ستاره‌اش نقاشی کشید تا به او نشان دهد.....،

بالاخره شب شد و مِلی هر چقدر به انتظار ستاره نشست،نیامد که نیامد که نیامد...، ناخواسته رو به آسمان خوابش برد،و صحرگاه سراسیمه از خواب برخاست و برای قدم زدن به حیاط خانه رفت تا شاید حال دلش بهتر شود...،

اما ناگهان چشمش به پاکتی خورد که روی آن کوچک نوشته شده بود: "مِلی"

و بزرگترِ آن نوشته شده بود: "ستاره ی دست‌نیافتنی"

پاکت را باز کرد و از داخل آن کاغذ بزرگ قهوه ای رنگ را درآورد:

《ستاره ی دست‌نیافتنی...

تو در تمام مدت به دنبال ستاره‌ات بودی، و اورا یافتی، اما او تورا نیافت...

تو او را با تمام وجود دوست داشتی اما او حتی زبان نداشت که با تو سخن بگوید...

او رفت و حتی رفته ی او، حکایت این روزهای انسانها شده است...:

با تمام وجود دنبال ستاره می‌دوی اما....

اما صاحب ستاره تو نیستی، کَسِ دیگری‌ست...

تو آرزو میکنی اما کس دیگر صاحب می‌شود...و شاید هم تو هنوز با ستاره‌ات زندگی کنی...《با یک ستاره ی دست نیافتنی》...


#نیکتا


امتیاز : نتیجه : 5 امتیاز توسط 5 نفر مجموع امتیاز : 24

درباره : داستان ,

برچسب ها : داستان , متن , انشا , بازیگر , هنر , عکاس , نویسنده , نویسندگی , نیکتا , نیکتا ناصراحمدی , ستاره , بازیگری ,

مطالب مرتبط
نمایشنامه ی کوتاه صبر
داستان با موضوع صبر
متن اعماق با نویسندگی نیکتا ناصراحمدی
Nikta
Nikta naserahmadi
نویسنده نیکتاناصراحمدی
نیکتاناصراحمدی
نیکتا ناصراحمدی
داستان و متن نیکتاناصراحمدی
داستان و متن توسط نویسنده ۱۲ ساله نیکتا ناصراحمدی

ارسال نظر



نظرات برای این پست غیر فعال میباشد .



مطالب گذشته

» سایت نیکتا ناصراحمدی »» پنجشنبه 22 آذر 1397
» انشا در مورد چه کسانی در قلبمان جا دارند »» چهارشنبه 21 آذر 1397
» انشا درمورد پیامبر »» سه شنبه 13 آذر 1397
» انش درمورد کلاغ »» سه شنبه 13 آذر 1397
» متن روزگار »» پنجشنبه 10 آبان 1397
» نمایشنامه ی کوتاه صبر »» جمعه 04 آبان 1397
» داستان با موضوع صبر »» جمعه 04 آبان 1397
» متن درمورد صبر با نویسندگی نیکتا ناصراحمدی »» شنبه 28 مهر 1397
» متن دریا با نویسندگی نیکتا ناصراحمدی »» چهارشنبه 25 مهر 1397
» متن اعماق با نویسندگی نیکتا ناصراحمدی »» سه شنبه 20 شهریور 1397